TINY TALKS

TINY OUDEWATER is weer boven water. Jarenlang wist de voorzitter van de Raad van Toezicht van de Meerwijkse ScholenGroep alle media te ontlopen door zich te verschansen in een niet onaardig optrekje aan de Costa Azada in ZONNIG SPANJE. Onze verslaggever Jean-Paul Stinissen wist haar niet alleen op te sporen, hij slaagde er na enige consumpties en dreigementen zelfs in om haar tot een openhartig interview te bewegen. Vandaag deel 2 van een OPMERKELIJK VERHAAL.

U woont nu niet bepaald dicht bij de Meerwijkse Scholengroep. Belemmert dat u niet in uw werk als voorzitter van de Raad van Toezicht?
Natuurlijk mis ik hier wel een paar dingen, zoals salmiakdrop, oude genever en stroopwafels, maar nee, naar Holland verlang ik eigenlijk nooit terug. De middelmaat maakt er de dienst uit, een zesje is goed genoeg en zodra je maar een pink boven het maaiveld uitsteekt betaal je meteen drie keer zoveel belasting. Alleen al het bestaan van zo'n balkenendenorm zegt toch feitelijk alles? Bovendien is het er veel te vol met al die theedrinkende gelukzoekers, wie van waarden en normen geen kaas gegeten hebben, de goeden niet te na gesproken natuurlijk. Oude boerenkaas mis ik trouwens ook nog wel eens, maar voor de rest kun je hier gewoon alles krijgen en meestal nog veel goedkoper ook. 

Kazan, waakhond in opleiding (foto aangeleverd)

Eigenlijk bedoel ik het andersom. Wat heeft de MSG aan een voorzitter van de Raad van Toezicht, die het grootste deel van het jaar in Spanje verblijft?

Ook voor de sociale contacten hoef ik niet zo nodig terug naar Nederland. Na vijftien jaar heb ik hier een aardig netwerk van kennissen opgebouwd, vooral ook dankzij de werkgroep gezelschapsdieren, waarvan ik de afdeling halma leid. Met de MSG heb ik afgesproken dat ik ze niet voor de voeten ga lopen. Twee of drie keer per jaar vlieg ik naar Holland voor een vergadering en voor de rest skype ik af en toe met Max over lopende kwesties. En ik lever natuurlijk de honden voor de beveiliging.

Toezicht houden kan dus ook van een afstand?

Dat kan niet alleen op afstand, dat moet ook op afstand, als je tenminste voldoende afstand wilt bewaren om een frisse kijk te behouden. Het is zó twintigste-eeuws om als bestuurder ergens bovenop te willen zitten. Al een aantal jaren geleden heeft Max besloten dat we een Raad van Toezicht op afstand zouden worden. Daarom ook heeft hij voor mij en mijn Tim zaliger dit huis laten bouwen. In ruil daarvoor hebben wij alle bevoegdheden doorgemandateerd aan de Raad van Bestuur.

Maar uiteindelijk blijft u als toezichthouder wel verantwoordelijk.

Een fout wie veel ouders maken is dat ze hun kinderen niet durven loslaten. Voordat mijn man en ik die fout zelf maakten, maakten we hem niet. Bovendien is Max al sinds jaar en dag meerderjarig, dus wettelijk gezien mág hij ook zijn eigen beslissingen nemen.

Max ligt anders op dit moment wel behoorlijk onder vuur vanwege die beslissingen. Hij zou bijvoorbeeld leerfabrieken maken van de scholen...

Ach welnee, onze Max zou zoiets nooit doen, De media hebben zijn woorden verdraaid en uit hun verband gerukt. Ze lenen hun oor maar al te graag aan die eeuwige relschoppers van het Leeghwater College. Maar zelfs als het wél zo is, dan komt het door foute vrienden als die Roel en die Loek, wie alleen maar uit zijn op eigen glorie en fortuin.

Kleine Max in opleiding (foto aangeleverd)

... en docenten zouden tegen hun zin worden overgeplaatst of worden weggetreiterd?

Pure onzin! Uit de lucht gegrepen indianenverhalen om Max te demoniseren. Onze Max zou zoiets nooit doen. Hij is vroeger juist zelf heel erg gepest.

Dat zegt u als voorzitter van de raad van toezicht van de MSG?

Ik ben niet gauw boos of verdrietig, en ik ben de laatste om me ergens mee te bemoeien, maar je kind blijft altijd je kind. Toch?

Dit artikel is geplaatst met medeweten van de Raad van Toezicht