Als een kristalhelder bergbeekje liep het water de kleine in de mond, alleen al bij de gedachte aan zijn verjaardagseten van vanavond. Gefrituurde leeuwerikentongetjes op een bedje van alfalfa, huisgemaakte pasteitjes, gevuld met verse bospaddestoelen van het seizoen, en buiten de kaart om had hij ook nog een mousse van wilde rivierkreeftjes met Toscaanse limoenmayonaise gemaakt. De visite zou niet teleurgesteld worden, er was immers voor elk wat wils. Nu alleen nog wat Chablis in de koeling leggen en de tafel mooi aankleden en wat de kleine betreft konden zijn vriendjes dan gezellig zijn verjaardag komen vieren.
 |
Maar wat was dát? Wie kwam daar nu in een Hummer het pad oprijden? Dat leek warempel de voorzitter wel! Welaan jongens, het wás ook oom voorzitter, met een grote stamper onder zijn arm. "Táááárara, potje met vet, al op de tafel, gezet", zong oom voorzitter. Hij had er echt zin in, vandaag. "Gaat es even aan de kant, jochie, ik help wel even met het eten, maar pas op je vingers, want dit is geen misselijke stampert". Nog voordat de kleine beleefd bezwaar had kunnen aantekenen, had oom voorzitter alle gerechten al in één grote trog gemikt en zijn grote stamper er op losgelaten. "Ziezo, klaar is Kees alweer. Kijk jong, zó maak je een goeie stamppot!", sprak oom voorzitter tevreden.
Beteuterd aanschouwde de kleine de walmende trog. Bijna had hij een middelvingertje naar oom voorzitter opgestoken, maar hij wist zich nog net op tijd te beheersen. Oom voorzitter kon namelijk nogal driftig reageren en je kon maar beter geen risico nemen.
En zo zie je maar weer, jongens, wie jarig is is nog niet jarig!
Dit bericht is in opdracht van de Raad van Toezicht geconcipieerd door coomunicatie-adviesbureau Waterdonk & Co
Geen opmerkingen:
Een reactie posten