KLEURRIJK COMMUNICEREN

Glunderend van trots zwaaide de kleine met de oorkonde, die de burgemeester hem persoonlijk was komen overhandigen. De prijs voor de mooiste kleurplaat, wie had dát kunnen denken? Een echte feestdag was het. Wat zouden opa en oma wel niet zeggen zijn als ze het nieuws hoorden! En dan die honderd gulden, die ook nog bij de prijs hoorden, die gingen natuurlijk in zijn spaarpot. Of zou hij er een beetje van gebruiken om nu eindelijk een doosje van die heuse Zwitserse kleurpotloden te kopen?

Maar wat was dát? Wie kwam daar aangestoven? Dat leek warempel de voorzitter wel! Welaan jongens, het wás ook oom voorzitter, op een motorvoertuig van de zaak. "Pompompiedom, gewónnen, de zil-ver-vloohoohoohoot, hij heeft...", zong oom voorzitter vrolijk. "Laat 's even zien wat je daar hebt, jochie. Geef maar hier, die centjes, die zal ik netjes op de bank zetten totdat ik er een mooie bestemming voor heb gevonden. En hou 's op met dat gejammer, je hebt tenslotte onder schooltijd zitten kleuren, dus is die prijs voor de hele school. Makkelijk zat!"

De kleine sprongen de tranen in de oogjes. Dat van die centjes, dat kon hem nog niet eens zoveel schelen, maar dat morgen wel weer in de krant zou staan dat oom voorzitter een belangrijke prijs had gekregen, dat deed hem wel verdriet.  De kleine moest zich dan ook op de tong bijten om geen lelijk woord te gaan zeggen, maar hij hield zich wijselijk in. Tegen oom voorzitter kon hij toch niet op.

En zo zie je maar weer, jongens, kleuren maken de man.

Dit bericht is in opdracht van de Raad van Toezicht geconcipieerd door coomunicatie-adviesbureau Waterdonk & Co